Babasız ilk babalar günüm 

Son hastane günlerimizde, "elinden geleni yap, 3 Aralık'ta 55. evlilik yıldonümünüzü kutlayacağız, daha Haziran'da doğum günün var" diyordum. Çok gayret etti, bizi üzmemek için.

8 Haziran sabahı Perşembe'den taksiye bindiğimde, sanki yıllarca ona yaptığım sürpriz ziyaretlerden birini yapıyormuş gibi içimden muzipçe  gülümsüyordum. Taksiciye "Hamidiye Mahallesindeki mezarlığa" dediğimde, aklı yatmamış olmalı ki, mezarlıktan 500m önceki sapakta durup, bizim köye sapacağını söyledi. "Yok, mezarlık önünde dur" deyince anladı. Sanki köydeki eve gelir gibi, mezarlık kapısından girdim. Amcam, halalarım, dedem, babaannem, Ayşe yengemi selamlayıp, babamın toprak mezarının ayak ucunda, ta gömüldüğü gün dik koyup, üzerine oturmuş olduğum kiremitin üstüne iliştim.

Ara ara, usul usul, yağmur damlaları ile birlikte çiseledim. Özlemimi, sıkıntılarımı, duygularımı ilettim. Resim çektirmeyi çok sevdiği için, aynı resimler olmasına rağmen, yine resimlerini çektim. Yattığı yerin çevresindeki manzaraya bir kez daha hayran kaldım. Bir süre sonra kalktığımda, gitmemi istemediğini anladım. Eskiden de böyle olurdu. Sürpriz bir şekilde kapıyı çaldığımda, beni karşısında görünce çok mutlu olur, ama kısa kaldığım için çok üzülürdü.

"Gelince iyi de, gitmene çok üzülüyorum. Hiç gelme diyesim geliyor" derdi. Sanki kolumdan tutup, "gitme" demiş gibi hissettim. Valizimle, yürüye yürüye köye yoneldim. Ama artık gidecek bir köy evi yok orada. 

Öğleden sonra evi zitarete gittiğimde, onun özenle diktiği çiçeklerin, sebze bahçesinin, dut ağacının, uyarılara kulak asmayıp, tırmandığı incir ağacının, yaban otlarıyla kaplandığını; kendi eliyle kaba tahtalardan yaptığı bankın artık olmadığını; evin kapısının önünün, tavana kadar birileri tarafından inekler için biçilip atılmış otlarla kapatıldığını gördüm. ıçim burkuldu. Uğruna sağlığını bozduğu ev, özlemle, hüzünle, acıyla bakıyordu bana. "Böyle mi olmalıydı" diye düşündüm.

Ertesi sabah yola çıkmadan önce, yine ziyaretine gittim. Bırakmak istemediğini biliyorum ama bu kadar olabildi. 7 ay ne çabuk geçmiş? Biz bir kargaşanın içinde yuvarlanırken anlamıyoruz bile, ama eminim babamın her günü bizi bekleyerek geçiyor.

Bu hafta sonu, babalar gününde yine gitmek isterdim, ama olmadı, mahzun kaldık. Babasız olmak ne garip. Yine de "babalar günün kutlu olsun" demek gerekirdi. Başka babaları kutladım. Tabii ki hiç bir zaman anlamı aynı olmayacak.

Yine de babalar günün kutlu olsun canım babacığım.