|
05 10 2007 |
|
Babacığım,
Zaman ne kadar hızlı akıyor. Şöyle arada bir durup da geriye bakmak
istediğimde bile haftalar, aylar geçmiş oluyor. Sen gideli neredeyse 1
yıl olacak. Senden ayrı olmak, seni görememek, dizine yatamamak,
dertleşememek, tavsiye isteyememek beni çok üzüyor. Hala alışamadım
bunlara. Ama sevindiğim tek şey, o acıları çekiyor olmaman.
Bu yaz çok sıcaktı. Barajlar, nehirler kurudu hep seni düşündüm. "Yaşasaydın bu sıcaklara nasıl dayanırdın?"
diye. Senin kedin Sarıkız'ın yavruları olan kedilerim de sıcaklardan
çok etkilendiler. Onlar için de çok korktum. Hele senin hayranlıkla
bahsettiğin Mischa'mın göğsü körük gibiydi. Zaten küçükten beri hızlı
nefes alırdı ama son zamanlarda çok artmıştı.  Mischam artık yok.
Hani Batıkent'teki evimizde kaldığında pencereni açık unutmuştun da,
Mischa 2.katın penceresinden bahçeye atlamış ve karşı siteye doğru
yürürken, arkasından koşmuş, içinden "ben şimdi bunu nasıl yakalarım?"
diye düşünürken, "otur Mischa" dediğinde yere oturup seni bekleyişini
hep anlatırdın ya. Mischam hep öyle zarif, söz dinleyen, kibar sesiyle
yer ettiği hafızalarımızda, bir de karşı çıktığı bir kararla
hatırlanacak. Çok acı çektiği son gece (11 saat), arkadaşlarımın da
tavsiyesi ile acılarına son vermek için onu uyutmak istedik. Veteriner
geldi, damar yoluna ilaç vermek için kolunu tuttuğunda, ölü gibi yatan
Mischam birden direnmeye başladı. Kolunu çekti, ellerini ve başını
sakladı. Resmen itiraz etti. Hemen vazgeçtim. Ve tüm acılara direnip,
kendisi gitti güzel kızım. Onun yokluğuna da alışamadım. İkinize de,
katlanmayı öğreniyorum artık.
Ama bugün aldığım haber, gerçekten şok
ediciydi. Tüm süvarileri bir araya getiren, sizler için yemekler
düzenleyen, organizasyonlar yapan; senin cenazene katılmak için
Nurettin amca ile birlikte ta Ordu'ya kadar gelen, seni mezarına
yerleştiren aktif,
becerikli arkadaşınız Fahamettin amca da ani bir kalp krizinin
ardından, bu sabah yaşama veda etmiş. Çok üzüldüm. Çok ani ve
beklenmeyen bir ölüm. Fakat senin böyle bir sonu  ne
kadar çok istediğini hatırlayınca, belki de Fahamettin amca için iyi
bir son olmuş diyebilirim. Ailesi için çok zor bu durum. Ama ya senin
gibi krizden kurtulup, tedavi amacıyla yıllarca işkence çekseydi?
Huzurlu yatsın. Minnetle anacağız onu.
Sen de huzurlu yat babacığım.
|
|
Son Güncelleme ( 10 03 2008 )
|
