|
 Bazı insanlar özeldir. Onlar, hangi ortamda olurlarsa olsunlar, farkedilirler. Bu, bazılarında görünümleri ile, bazılarında da ortaya koydukları etkinliklerle, performanslarıyla olur.
Gülsen Bektaş Kızılkan, her iki grupta yer alır. Bakışları durağan değildir. Sorgular, yenilik arar/düşünür, aynı anda bir çok ilintiyi birden kurar ve karşısındakinin gereksinimlerine en uygun yaklaşımlarla cevap verir.
GÜLSEN ÖĞRETMENLE 2,5 YIL
Oğlumuzu ona, 3. sınıfın 2. yarısında teslim ettik. Oğlumuzun daha ilköğretimin 3. sınıfında iken, 3. kez okul değiştirmesi fikri pek sıcak gelmemekle birlikte, Şayan öğretmen tarafından çok ısrarla önerildiği için, önce bahsedilen okulun etrafındaki esnafı dolaştım. Çünkü okul (Türk-İş Blokları İlköğretim Okulu), ikili eğitim yapılan, maddi olanaksızlıklar içinde, küçük bir kasaba okulu gibi görünüyordu.
Esnafa önce okul hakkındaki görüşlerini sordum, çok olumluydu, şaşırdım. Sonra Gülsen öğretmen adında bir öğretmeni tanıyıp-tanımadıklarını sordum, daha da şaşırdım. Çünkü yere göğe koyamadılar. O zaman tanışmak için okula gittim.
Okul yönetimi beni çok sıcak karşıladı. Sonra Gülsen öğretmeni çağırdılar. Kapıdan girince, bu defa ikimiz de şaşırdık. Çünkü arkadaşım Zafer’in eşi karşımdaydı. 2. dönemin başladığı gün, oğlumu yeni okuluna götürmek için evden çıkarken, 1. dönemin başında özenip de yazısını düzeltsin diye aldığım, ancak sınıf öğretmeninin kullanmasına izin vermeyip, rafa kaldırdığımız 4 renkli, spiral ciltli yazı defterini de götürmek isteyince, onu kullanamamanın onda yarattığı sıkıntıyı farkettim. Yeni öğretmeni izin verirse kullanabileceğini söyledim ama defterine sarılıp, okulun yolunu tuttu. Küçücük okulun görünüşüne tepki vermedi.
Heyecan ve şaşkınlıkla okula girdiğimizde, kocaman sıcacık gülüşüyle, rehberlik öğretmeni Ayşe Küpeli oğlumu elimden aldı ve “biz okulu gezelim” dedi. Oğlum hemen defteri kullanıp kullanamayacağını sordu, aynı cevabı aldı. Onlar okulu gezip dönerken, Gülsen öğretmen kapıda göründü ve gülerek Hakan’ı aldı. Oğlum mutlu görünmesine rağmen, endişeli idi. İlk teneffüse kadar beklememi istedi. Ben de heyecanlıydım. Yine arkadaşlarına alışma dönemi geçirecekti. Teneffüs zili çalınca, baktım oğlum Hamza ile koşarak önümden geçti. Beni görmedi bile... Ama sırasında açık duran defteri kullanılmıştı! Akşam eve döndüğünde, hayatında ilk kez bize öğretmeninden bahsetti. Onu yere göğe koyamıyordu. Okulu da çok sevmişti: “annecim, senin gözlerin gibi mavi okulum” diyordu. Sonraki günlerde, eski okullardan kalma alışkanlığımla, hergün okula gidip, sınıfın kapısına burnumu dayadım. Ama hep mutlu çıktı sınıftan. Bir süre sonra da, taa anaokulunda sergilemeye başladığı, ancak sonradan baskılanan özgüvenini tekrar kazandı. Ve hayatında ilk kez, bir öğretmeni için şiirler yazdı (Ekim 2003).
 Gülsen öğretmen için, durmak ve dinlenmek kavramı yoktu. 5. sınıfın sonuna kadar, hem çocuklar, hem de biz velileri durmadan çalıştırdı, sosyal etkinliklere boğdu. Onun için çocukların yapamayacağı şey olmamalıydı. Mandolin, flüt çaldılar, Hakan’a org dersleri aldırdı, gösterilerde solo çaldırdı. Mandolin çalamasa bile, çalıyormuş gibi yapmasına göz yumarak, genel gösterilerde yer aldırdı. Hem içerik, hem de estetik olarak tadı damağımızda kalan, şiir gösterileri düzenledi, çocukları tiyatrolara götürdü, TV’lerde canlı yayınlara çıkardı. Hangi dershanenin, okulun sınavı varsa, alışkanlık kazanmaları için girmelerini istedi. Şu an aklıma gelmeyen daha neler. Bu arada, biz veliler de, fırtınaya tutulmuş yaprak misali, çoluk-çocuk, karı-koca düştük yollara, onun hızına yetişmeye çabaladık durduk. Ama hep yüzlerimizde kocaman gülücüklerle. Bu koşturmalar sırasında, diğer velilerle kaynaştık, çocuklar gibi bizler arasında da yeni dostluklar kuruldu.
  
Onun için, okulda düzenlediğimiz kermeste orkestra bile kurduk.
  
5. sınıfın sonuna geldiğimizde, bizler de artık onun için birşeyler yapmak istedik ve uzun bir çalışma döneminin ardından, öğretmenimize yakışan bir kutlama gecesiyle veda ettik.
  
 
Haziran geldi, okul bitti, ama Gülsen öğretmenin bizim için düzenlediği etkinlikler bitmedi. Bir ara Bülent kulağıma fısıldadı: “sor bakalım, acaba bizi tatile gönderecek mi?” Çocuklarımızın bir çoğu 6. sınıfa başka okullarda devam etmeye başladılar. Ama o bizi yine biraraya getirmeye devam ediyor.
Söylenecek tek şey var: “Teşekkürler Gülsen öğretmen. Sen çocuklarımıza doğru insan olmayı öğretmeye çalıştın. Biz takipçisi olacağız. Bundan sonrası onlara kalmış”.
H. Fatoş (GÜR) AKINOĞLU
ZİYARETÇİ DEFTERİMİZE GÖRÜŞLERİNİZİ YAZMAK İÇİN TIKLAYINIZ!
BU SAYFAYI BİR ARKADAŞINIZA ÖNERMEK İÇİN, TIKLAYINIZ!
|
