BENCİK 

Bencik benim için, yıllar önce Mavi Yolculuk’larımızın birinde, keyifçi bir grupla hoş bir gece geçirdiğimiz, masalsı bir yerdir. Yani huzurun yuvası!

Hatırladıklarım, tahta gbi bir deniz, aysız bir gökyüzü, dostlarımızdan birinin Hafız Burhan’ı anımsatan sesiyle söylediği eski bir şarkının, ıpıssız koyda yankılanan nağmeleri arasında, Bülent’in karanlık sularda ilerlediğinin tek kanıtı olan sualtı fenerinin, uzaklaşan ışığı.

İşte yıllar sonra Bülent’le birlikte, bu defa kendi teknemizle güneş batmadan önce aynı koya girdiğimizde, kulaklarım ve gözlerim o eski anılarla doluydu. İlk şaşkınlığı, koydaki tekne kalabalığını görünce yaşadım. Demirleyecek sakin bir yer bulunca nasıl da sevinmiştik. Tam o sırada çılgın bir motor gürültüsü duyup başımı çevirdiğimde, küçük bir deniz motorunun hızla üzerimize gelmekte olduğunu gördüm. Son hızla bir manevra yapıp, geri döndüğü anda, denizden koyu renk, saçsız bir kafanın çıktığını, sonra sanki hüzünle, ağır ağır yine içeri girdiğini gördüm. Nutkum tutulmuştu! Önce motorun yüzen birine çarptığını, onun sulara gömüldüğünü düşünürken, birden bu kafanın bir foka ait olduğunu anladım.

Çılgın motor gürültüsü rahatsız etmişti! Herşey hem çok hızlı, hem de ağır çekim bir film gibi olup bitmişti. Ama gördüğüm, bir hüznün ortaya çıkışı ve sulara gömülüşüydü. Tıpkı anılarımdaki huzur gibi!

H. Fatoş (GÜR) AKINOĞLU